[KHR][ShortFic]1827-My Brother..My Love-
posted on 04 Jul 2009 20:24 by ferin-ferin in FICTIONมาอัพแล้วค่า~~!!!! >___<
วันนี้มาพร้อมกับความแปลกใหม่...!!!!
วันนี้เราเอาฟิคมาลงค่ะ!!!!
อร๊างงงง~
อยู่ดีๆก็อยากแต่งขึ้นมาน่ะค่ะ..ตอนแรกนึกว่าจะล่มกลางทางซะแล้ว...
แต่สุดท้าย!! มันก็จบจนได้ค่ะ!!!
*ปาดเหงื่อ*
ไม่พล่ามแล้วล่ะค่ะ!!! >____<
+++++++++++++++++++++++++++++
[ShortFic]*1827*My Brother..My Love..
Raiting : PG
Pairing : 1827
----------------------------------------------
ผมน่ะ..ฝัน..ว่าอยากจะมีพี่ชายสักคนนึง..
พี่ชาย..ที่อ่อนโยน
พี่ชาย..ที่ใจดี..
พี่ชาย..ที่คอยปกป้องผม..
มันเป็นแค่ความคิดเด็กๆ แต่มัน..ก็กลายเป็นความจริงซะแล้ว..
ตึก..
“สึนะโยชิ..”
“…”
“สึนะโยชิ”
“งืมๆ”
“ซาวาดะ สึนะโยชิ!!!”
พรววด!!
“คะ..ครับ!!!” ร่างบางรีบเด้งตัวออกจากที่นอน พลางมองหน้าคนที่มาปลุกตนอย่างตื่นกลัว
“หึ! ตื่นซะทีนะ รีบไปอาบน้ำได้แล้ว ก่อนที่แกจะทำฉันสาย” ร่างสูงกล่าวพลางแสยะยิ้มราวกับจะสื่อว่า ‘ถ้าไม่รีบ คงรู้นะว่าจะเจออะไร’
“อะ..ครับ!”ร่างบางตอบรับคำ ก่อนจะรีบวิ่งเข้าห้องน้ำไป
ปัง!
ร่างสูงมองดูท่าทางของร่างบางก่อนจะส่ายหัวอย่างเอือมๆ และเดินออกไปจากห้อง
[27:Mode]
“เฮ้อ~”ผมถอนหายใจอย่างโล่งอก เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าที่ค่อยๆลับไป ตอนเด็กๆทำไมผมถึงคิดอยากจะมีพี่ชายกันนะ ทั้งๆที่ตอนนี้ผมอยากจะลบเขาออกไปจากโลกนี้ซะด้วยซ้ำ แต่ถ้าถามว่าทำไมผมถึงได้มีพี่ชายอย่างที่ฝันได้ ก็เพราะว่าพ่อแม่ของผมรับอุปการะเขามาเป็นลูกบุญธรรมน่ะสิ เพื่อให้เขาคอยดูแลผม แต่ว่า...
ปัง! ปัง!
“นี่แกอาบน้ำ หรือว่าแกไปท่องโลกใต้ทะเลน่ะฮะ!!! ต้องให้ออดโรงเรียนดังก่อนรึไง แกถึงจะออกมาน่ะ!!!!”
“รู้แล้วน่า! อย่าบ่นมากได้ไหม!!”ผมรีบจัดแจงเสื้อผ้าของตัวเอง และรีบเดินออกมาจากห้องน้ำก่อนที่เขาจะโมโหผมไปมากกว่านี้
“เดี๋ยวนี้กล้าขึ้นเสียงกับฉันเหรอ?” ซะ..ซวยแล้วไหมล่ะ นี่ผมจะได้ตายตั้งแต่ต้นเรื่องเลยเหรอ?
“ปะ..เปล่าครับ คือผม โอ๊ย!!” มือหนากระชากเข้าที่เรือนผมสีน้ำตาลแรงๆ ก่อนจะออกแรงจิกให้มากขึ้น ร่างบางร้องโอดครวญเล็กน้อย พลางกัดฟันกรอดเพื่อระบายความเจ็บ
“วันหลังอย่ามาขึ้นเสียงกับฉันอีก เจ้าสัตว์กินพืช”ร่างสูงกล่าวด้วยเสียงเรียบๆ ก่อนจะปล่อยมือจากศีรษะบาง แล้วหันหลังเดินออกไป
ผมหวังว่าอยากจะมีพี่ชายที่อ่อนโยน แต่ว่า..เขาน่ะ..เย็นชาจะตายไป
ผมมองตามหลังเขาไป อย่างนึกแค้นหน่อยๆ แต่ผมคงทำอะไรเขาไม่ได้หรอก แค่ขึ้นเสียงยังไม่ได้เล๊ยย ฮึ่ย.. ผมค่อยๆลูบผมตัวเองให้เข้าที่หลังจากที่มันโดนกระชากอย่างแรงเมื่อกี้นี้ และรีบสาวเท้าเดินออกไปจากห้องเร็วๆ ก่อนที่ผมจะโดนแบบเมื่อกี้อีก เพียงแค่ข้อหา ชักช้า..
เมื่อถึงห้องครัว ผมค่อยๆเปิดตู้เย็นดู เพื่อมองหาอาหารสำหรับเช้านี้ แต่ผมก็ต้องขมวดคิ้วเล็กน้อยอย่างแปลกใจ...
ทำไมในตู้เย็นถึงมีแต่ผัก? ผมพยายามรื้อค้นหาสิ่งที่ได้ชื่อว่าเนื้อสัตว์ แต่ก็ไม่พบเลยซักนิด สายตาเหลือบไปมองยังโต๊ะอาหารก็พบต้นเหตุ..
จานอาหารของผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นพี่ชาย เต็มไปด้วยเนื้อสัตว์หลากหลายชนิด ที่ถูกนำมาเป็นอาหารเช้าให้แก่บุคคลเพียงคนเดียว..
“นี่! คุณฮิบาริ เนื้อสัตว์นั่นน่ะยังกินได้อีกหลายมื้อเลยนะ คุณเล่นเอาไปหมดแบบนี้แล้วผมจะกินอะไรละครับ!”ร่างสูงปรายตามองเล็กน้อย ก่อนจะพูดอย่างไม่เป็นเดือดเป็นร้อน
“แล้วยังไงละ? ผักพวกนั้นก็ยังไม่ได้เน่าซะหน่อย ทำไมจะกินไม่ได้”ร่างบางเม้มริมฝีปากแน่น ผมล่ะคิดแค้นคนๆนี้จริงๆเลย..!!
“ก็ในเมื่อมันยังไม่เน่า ทำไมคุณไม่กินมันละครับ?”ร่างสูงไม่หันมามองร่างบาง แต่ถอนหายใจอย่างหน่ายๆ แล้วตอบกลับอย่างตัดบท
“ก็เพราะฉันไม่ใช่สัตว์กินพืชนะสิ”….นี่คือเหตุผลเหรอครับ? ส๊าธุ..ขอให้ท้องผูกตายด้วยเถ้อออ~ ฮึ่ย
ผมหวังว่าอยากจะมีพี่ชายที่ใจดี แต่ว่า..เขาน่ะ..เห็นแก่ตัวเกินไป
ผมเบ้ปากอย่างเซ็งๆ ก่อนจะรีบทำอาหารให้กับท้องที่เริ่มครวญครางเรียกร้องหาอาหาร
ผมเดินออกจากบ้านอย่างเอื่อยอ่าย พร้อมกับความรู้สึกเคืองๆกับคนที่ได้ชื่อว่าเป็นพี่ชาย ที่ตอนนี้คงจะไปถึงร.ร.แล้วชัวร์ๆ
...ถ้าจะไปแบบไม่รอแบบนี้ จะเร่งผมทำไมครับเนี่ย? คิดแล้วมันก็น่าโมโห ชิ!!
เมื่อเดินบ่นอุบอิบมาได้สักพัก ก็ถึงโรงเรียนซะแล้ว..
อา..วันนี้จะโดนแกล้งอะไรอีกรึเปล่านะตั้งแต่ผมย้ายเข้ามาทีนี่ไม่เคยมีวันไหนเลย ที่ผมจะไม่โดนแกล้ง มันสนุกนักรึไงนะ
ครืด!
ผมย่างก้าวเข้าไปในห้องเรียนอย่างช้าๆ พลางมองไปรอบๆอย่างระแวดระวังสุดๆ แต่ว่า..
ซ่า~
น้ำจากถังที่อยู่หัวผมพอดีบพอดีถูกเทลองมาอย่างตั้งใจ ไม่มีใครที่จะเข้ามาช่วยผมเลยสักคน สิ่งที่มีคือเสียงหัวเราะของคนในห้อง ที่ดูสนุกกับความทุกข์ของคนอื่นซะเหลือเกิน
ผมค่อยๆลูบน้ำออกจากใบหน้าตัวเองช้าๆ ก่อนจะเดินไปยังโต๊ะประจำของผมที่อยู่ริมหน้าต่าง พลางวางกระเป๋าลงกับโต๊ะ ผมค่อยๆสาวเท้าออกไปจากห้องเพื่อไปยังล็อกเกอร์เก็บของของผม
การแกล้งแบบนี้ไม่ใช่ครั้งแรกหรอก มันเกิดขึ้นหลายครั้งแล้ว ผมจึงเตรียมเสื้อใส่ในล็อกเกอร์ไว้เพื่อเวลาแบบนี้แหละนะ
การเรียนดำเนินไปเรื่อยๆ ผ่านไปชั่วโมงแล้วชั่งโมงเล่า จนกระทั้งถึงเวลาเลิกเรียน เด็กๆทุกคนพากันกลับบ้านของตัวเอง ดั่งเช่นทุกวัน
แต่ไม่ใช่กับผมคนหนึ่งล่ะ ไม่ใช่ว่าผมต้องอยู่ทำงาน หรือ กิจกรรมชมรมหรอก เพราะปกติผมก็กลับบ้านเวลานี้แหละ
แต่วันนี้ดันมีคนส่งจดหมายแปลกๆมาให้ผมนะสิ เอามาใส่ไว้ในล็อกเกอร์แบบนี้ คงไม่ใช่จดหมายรักหรอกนะ ฮะๆ ผมคลี่กระดาษออก เพื่ออ่านเนื้อความภายใน ก่อนจะขมวดคิ้วอย่าง งงๆ กับข้อความภายใน
‘ซาวาดะ สึนะโยชิ พวกเราต้องการพบนายด้วยเรื่องสำคัญอย่างหนึ่ง โปรดมาเจอพวกเราที่บริเวณหลังโรงเรียนด้วย’
จะว่าเป็นจดหมายรักคงไม่ใช่ล่ะนะ ภาษาที่ใช้ก็แปลกๆแฮะ อา..หลังโรงเรียนเหรอ? ที่นั่นมันเปลี่ยวนี่นา จะอันตรายไปไหมนะ? แต่ว่าดูแล้วไม่น่าจะมีอะไรนี่นา ข้อความก็ไม่ได้ดูหาเรื่องกันด้วย แค่ไปตามนัดแล้วรีบกลับก็พอมั้ง?
ตึก..
อา..ทำไมวันนี้ฟ้ามันมืดเร็วยังงี้นะ นี่แค่ 5 โมงครึ่งเองนะ ว่าแต่..ไม่เห็นมีใครอยู่เลยนี่นา หรือเราจะมาผิดเวลา? แต่เค้าไม่ได้บอกเวลาไว้นี่ ตอนเที่ยงเอาของมาเก็บก็ยังไม่มีจดหมายนี้นา
“มาแล้วรึ..ซาวาดะ สึนะโยชิ”เสียงเย็นๆ ดังขั้นจากด้านหลังของร่างบาง ผมรีบตวัดสายตาไปมองต้นเสียงที่อยู่เบื้องหลัง
เป็นเด็กผู้ชาย 2 คนที่ดูแล้วคงเป็นรุ่นพี่ผมแหงมๆ และดูท่าจะเป็นเด็กเกเรซะด้วย
อันตราย...คือความคิดแรกที่ผมคิดได้เมื่อตกอยู่ในสถนาการ์ณนี้
หนี...คือความคิดที่สองของผมตอนนี้...
“ระ..รุ่นพี่มีอะไรเหรอครับ?”ผมพยายามควบคุมน้ำเสียงที่เริ่มสั่นด้วยความตื่นกลัวจากบุคคลตรงหน้า
“ก็...ไม่มีอะไรมากหรอกนะ แค่จะมาคิดบัญชีกับเจ้าฮิบาริมันเท่านั้นเอง”ผมขมวดคิ้วเล็กน้อยไม่เข้าใจในคำพูดนั้น คุณฮิบาริ? เกี่ยวอะไร? หมายความว่าไง?
“หมายความว่าไงครับ..คุณฮิบาริ..มาเกี่ยวอะไรด้วย?”
“ฉันจะมาแก้แค้นมันยังไงล่ะ”ร่างสูงพูดพลางแสยะยิ้มเจ้าเล่ห์อย่างมีเลศนัย
“กะ..แก้แค้น..?”สมองผมเริ่มประมวลผลของคำพูดเหล่านั้นอย่างช้าๆ..ระ..หรือว่า...
“ใช่..แก้แค้น..แก้แค้นผ่านทางแกไงละ!!” ผัวะ!!มือหนาของคนตรงหน้าพุ่งตรงมายังที่ท้องของร่างบาง อาการจุกและเจ็บแล่นริ้วไปทั่วร่าง มือบางพยายามเอามือกุมท้องไว้เผื่อมันจะบรรเทาอาการจุกได้บ้าง
ผัวะ! พลั่ก!
“อุก..”มือหนายังคงไม่หยุดการกระทำ มือหนาต่อยซ้ำเข้าไปที่ท้องหลายครั้ง ก่อนจะเปลี่ยนมาที่ใบหน้าหวานของอีกฝ่าย
ใบหน้าหวานตอนนี้ซีดเซียวและบวมช้ำอย่างเห็นได้ชัด มุมปากที่ตอนนี้เริ่มมีเลือดไหลซึมออกมา ถึงกระนั้นอีกฝ่ายก็ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดเลยสักนิด
เขาน่ะ ถึงจะโดนแกล้งมาตลอดตั้งแต่เข้ามายังโรงเรียนแห่งนี้ แต่เขาก็ไม่เคยที่จะโดนรุมซ้อมขนาดนี้มาก่อน
ความเจ็บปวดเริ่มรุมเร้าขึ้นมาเรื่อยๆ แรงที่จะต่อต้านก็เริ่มจะไม่เหลือ ร่างบางได้แต่เม้มรีฝีปากแน่น และภาวนาในใจให้เวลานี้ผ่านพ้นไป
แต่..โชคก็ไม่เข้าข้างเขาเลยสักนิด
มีดเงาวาววับ ถูกชูขึ้นเบื้องหน้าร่างบาง ร่างสูงแสยะยิ้มพลางมองร่างบางด้วยสายตากระหาย
“ถ้ามีดเล่มนี้ มันสอดทะลุตัวแกไปละก็..ฮิบาริมันคงจะเจ็บปวดถึงที่สุดเลยล่ะนะ อา..ชักอยากเห็นหน้ามันตอนนั้นซะแล้วสิ..”ร่างสูงยิ้มกริ่มพลางเลียริมฝีปากตัวเอง ร่างบางเบิกตาโพลงอย่างตื่นกลัว น้ำตาใสเริ่มคลออยู่ที่ขอบตา ใบหน้าหวานซีดเซียวยิ่งขึ้น เม็ดเหงือค่อยๆผุดขึ้นมาตามใบหน้า
คุณฮิบาริ....คือความคิดที่สามของผม
ผมรู้...ว่าเขาน่ะ ไม่มาช่วยผมหรอก..เขาน่ะ..ไม่เคยใส่ใจผมด้วยซ้ำ เขาน่ะไม่มีความอ่อนโยน เขาน่ะไม่มีความใจดี เขาน่ะ..คงไม่มาปกป้องผมหรอก..
ผมหวังว่าอยากจะมีพี่ชายที่คอยปกป้องผม แต่ว่า..เขาน่ะ..ไม่เคยใส่ใจผมหรอก...
มีดวาววับถูกไล้ไปทั่วร่างของร่างบาง ความเย็นของเหล็กเพิ่มตื่นกลัวของร่างบางมากยิ่งขึ้น ร่างสูงแสยะยิ้มอย่างพอใจในผลงาน
“แกผิดเองนะ..ที่มาเป็นน้องชายของเจ้าฮิบาริมันน่ะ ไปคาดโทษกับมันก็แล้วกันนะ”ร่างบางหลับตาลงและเม้มริมฝีปากแน่นรอคอยความความตายอย่างสิ้นหวัง
“บ๊ายบาย..”
สวบ! ตุบ!
“...”
ร่างบางค่อยๆปรือตามองภาพเบื้องหน้าอย่างหวั่นๆ แล้วก็ต้องเบิกตาโพลงอย่างตกใจ..
“คุ..คุณฮิบาริ?”ร่างสูงยืนมองเหล่าเด็กชายที่เขาเพิ่งจัดการไปด้วยสายเคียดแค้น ก่อนจะหันกลับมามองร่างบางที่ตัวสั่น ใบหน้าซีดเซียวและตื่นกลัว ร่างสูงนั่งยองๆให้อยู่ในระดับสายตาของร่างบางดี
“ปลอดภัย..แล้วนะ”ร่างสูงยิ้มอย่างอ่อนโยนก่อนจะดึงตัวร่างบางเข้ามาหาตัวเองช้าๆ มือหนาเอื้อมลูบหัวของร่างบางอย่างปลอบโยน ร่างบางค่อยๆหายจากอาการสั่น น้ำตาที่คลออยู่ที่ขอบตา ค่อยๆไหลลงมาช้าๆ ก่อนจะที่ร่างบางจะปล่อยโฮออกมา ราวกับจะระบายความกลัวเมื่อกี้นี้ให้หายออกไป
ผมตาฝาดไปรึเปล่า?..ที่ผมเห็นเขาเข้ามาช่วยผม?
ผมตาฝาดไปรึเปล่า?..ที่เห็นเข้ายิ้มให้ผมอย่างอ่อนโยนแบบนั้น?
ผมตาฝาดไปรึเปล่า?..ที่เขาเข้ามากอดปลอบผมแบบนี้?
ผมหวังว่าอยากจะมีพี่ชายที่อ่อนโยน แต่ว่า..เขาน่ะ..เย็นชาจะตายไป
ผมหวังว่าอยากจะมีพี่ชายที่ใจดี แต่ว่า..เขาน่ะ..เห็นแก่ตัวเกินไป
ผมหวังว่าอยากจะมีพี่ชายที่คอยปกป้องผม แต่ว่า..เขาน่ะ..ไม่เคยใส่ใจผมหรอก...
ไม่ใช่...
เย็นชา..ไม่ได้แปลว่าไม่อ่อนโยน..
เห็นแก่ตัว..ไม่ได้แปลว่าไม่ใจดี..
ไม่ใส่ใจ..ไม่ได้แปลว่าจะไม่ปกป้อง..
อ่อนโยน ใจดี ปกป้อง..ไม่ใช่สิ่งที่จะต้องแสดงออกโดยพร่ำเพรื่อสิ่งนี้..
จะสื่อออกมาจากหัวใจ..สิ่งนี้..
จะสื่อออกมาอย่างจริงใจ
ผมรู้แล้วล่ะ...
ว่าเขาน่ะ..เย็นชา..แต่ก็อ่อนโยน
ว่าเขาน่ะ..เห็นแก่ตัว..แต่ก็ใจดี
ว่าเขาน่ะ..ไม่ใส่ใจ..แต่ก็คอยปกป้อง
ขอบคุณนะครับ...พี่ชายของผม..
------------------------------------------
End.. My Brother..My Love..
+++++++++++++++++++++++++++++
แต่งออกมาแปลกๆยังไงไม่รู้แฮะ..
จริงๆแอบแต่งสดไปหลายฉากเหมือนกันนา..ฮะๆ
ฟิคเรื่องนี้เป็นเรื่องแรกที่แต่ง(ออกมาจนเป็นรูปเป็นร่าง)จบค่ะ!!
เพราะเคยจะแต่งฟิคหลายรอบแล้ว แต่ก็ล่มก่อนทุกทีค่ะ ฮะๆ
เนื้อเรื่องอาจจะดูแปลกๆไปบ้าง เพราะเพิ่งแต่งครั้งแรกน่ะค่ะ
ส่วนภาษาที่ใช้ก็อาจจะแปลกๆ อ่านไม่ค่อยลื่นเท่าไร ขออภัยนะคะ!!
จะพยายามพัฒนาต่อไปเรื่อยๆค่ะ!!
เจอกันเอนทรี่หน้าค่ะ!!!
------------------------------------
ปล.นั่งปรับตัวหนังสืออยู่นาน..แต่มันก็ยังติดกันซะนี่..อา..ขออภัยนะคะ!! _ _''
ปล2.มีข้อผิดพลาดประการใด ขออภัยค่ะ!